Facebook'da başkaları tarafından kendisi adına hesap açılarak paylaşımları ile memurluktan atılacağı, göz altına alınacağı gibi korkuya kapılan okumuş cahillerimiz var bizim.

Durum çok ciddi, yapmadığım paylaşımlar yüzünden ceza alma ihtimalim var. Tek profilimin bu olduğunu beyan eder, doğabilecek her türlü problemden Facebook sorumludur.

Evet arkadaşlar, bu ve buna benzer onlarca farklı troll açıklama türedi. Bizim insanımız da her seferinde detayını düşünmeden bir sazan edasıyla hemen bunu paylaştı. Bunu paylaşan insanların okumuş, tahsil görmüş insanlar olması da işin en ilginç yanı.

Duyuru içerisinde geçen bilmem ne bilmem ne sosyal ağlar bildirgesi tarzında bir tüzükten bahsediliyor. Bu tüzüğün, yasanın, bildirinin olup olmadığına dair kısa bir Google araştırması dahi yapmıyorlar. Oysa ki erinmeyip bu paylaşım içerisindeki bahsi geçen bildirge ismini işaretleyip sağ tıklasalar ve Google ile ara deseler anında bunun sahte bir haber olduğunu görecekler. Büyük haber siteleri bu konuyla ilgili sürekli haber yapıyor, çünkü insanımız sürekli her yeni olayda sazan gibi bu tarz paylaşımlara devam ediyor.

Nerden çıkıyor bu durum çok ciddi, yapmadığım bir paylaşımdan dolayı beni meslekten atabilirler mevzusu. Hatta tam bu cümleyi kurduğumuzda şöyle bir şey ifade etmek istiyorum. Memur olmayan kişilerin bile memurluk ile ilgili bu sahte paylaşımı yaptığını gördüm. Kardeşim sen zaten özel sektörde asgari maaşla çalışan adamsın, memurluktan seni yapmadığın bir paylaşım için nasıl atacaklar.

HOYRATLAR

Yaralandım yatmadım, yaram tımar etmedim
Çok niyetler tutmuştum hiç birine yetmedim

Kerkük Türküsü

Nice zaman olmuştu, kendi bile farkında değildi. Güneş ne zaman başını uzatıp baksa, O da geçer penceresinin kenarına sevdiğinin yoldan geçişini beklerdi. Gün, onun simsiyah saçlarını okşar, gönlüne umut salar, biraz onla biraz bunla oyalar, öte taraftan sessizce çekip giderdi. Çok geçip gitti böyle güneş, kömür karası saçları ak yazmasıyla bir renk olmuştu. Ne yapsındı! Elbet bir gün gelir diye kendisini avutmaktan başka ne çaresi vardı ki! Elbette yarın sabah olduğunda, yine güneşle beraber, geçecekti penceresinin kenarına. Sevdanın bıkıp usanması olur muymuş, hangi yıl bir sevdayı eskitmek kudretine sahipmiş. Hiç olacak iş mi?

Emel Fuat annesini öylece camdan dışarı, boşluğa bakar gördükçe derin bir üzüntüye kapılıyordu. Kendisi de kimselere belli etmeden gelen giden var mı diye baksa da artık umutları tükenmek üzereydi. Oysa işte şuracıkta, pencerenin kenarındaki sedirde uyuyup kalmış annesi, gecenin zifiri karanlığı da basmış olsa, ay ışığı düşen ak yazmasıyla hâlâ çok umutlu görünüyordu. Küçücük yüreğini bir sızı kapladı, henüz on iki yaşındaydı. Beklemenin ne demek olduğunu biliyordu, kavuşmanın ne demek olduğunu ise hayâl bile edemiyordu.