çocuktum
ayıptır denmişti seviyorum demek
içten içe konuşmalarım hep bu yüzden
kızma suskunluğuma
dudaklarım senden yana kilitli
er meydanında cesurum aşk meydanında korkak
ürkerim yıkamam tabularımı...
İNSANOĞLU'YUM
Ve Gök Tengriye seslendi;
Ya farkında olmasaydım senin şu boşlukta,
Kimi sevmek için yaşayacaktım varlıkta,
Var oluş ölmek için mi,
Yoksa ölüm içinde var olmakmıydı amaç...
Tengri yağdırdı gökten düşen taneyi topraga,
İstifa Mektubu
Pür karanlığa büründüğünde etraf
Kör ayazda her gün, ben uyurken
Çöp toplayan bir adam varmış meğer
(Paragraf)
Donuk bir yüz şimdi karşımdaki.Aynaya bakma isteği yok içimde.Ruhum kapalı kapılar ardında saklı kalmışkenözgürlük türküleri söylemeye mecal bulamıyor dilim.Yağmur sanki bir tek bana yağıyor,her bir damla değdiği yeri ateş gibi yakarken ben geçmişi yakamıyorum.Camda oluşan buğuya artık hayallerimi çizemiyorum.Çizdiğim her hayalim,üstüne yığdıkları çirkinliklerinaltında enkaz oldu. Yü...
Otuz yıl öncesiydi ben doğmamıştım daha
Doğmadan adımladım ıssız kaldırımları
Kimi zaman oldu ki başkaldırmıştım şaha
Bir amaçta topladım tümledim yarımları
Yesevi sırlarını sevmezdi cahil zaman
Ateşe kül dökülür yetim kalırdı duman
İlkokul çağlarımdı... İlk iki dersin geçmesini sabırsızlıkla bekliyorduk. Çünkü öğretmenimiz söz vermişti: Uslu durursak üçüncü ve dördüncü derste beden eğitimine çıkacaktık. Yani kafamıza göre oyun oynayacaktık. İlk iki ders sınıfta çıt çıkmadı ve mükâfatı kazandık. İkinci dersin bitiş ziliyle hepimiz fırladık okul bahçesine doğru. Öğretmenimiz Nefise Hanım her zamanki gibi bağırıyordu...
reyhan suyunda yıkandık
kara yazı sen ve ben
boydan boya memleket
dinledim konuşmalarını sustukça
inkâr...
zincirli gece
onulmaz dilimde bir türkü patlar
Eller, avuçlar çekilince gecenin yüzünden,
Gözümün yaşını gözüne süreyim Pir'im.
Ben, ben dediğim her ne var ise,
Yok eyledim, ağlayı ağlayı.
Selanikli bir yiğit
buğday rengi saçlarında toprak kokusu
gözlerinde
düşen yiğitlerin efkarı
duruşu mağrur
bakışlarındaki ağıdı göstermez zalime
başsız kalan Türklükğe baş olmaya geldi
yedi düvel gülerken halkımın haline
buğday rengi saçlarında toprak kokusu
gözlerinde
düşen yiğitlerin efkarı
duruşu mağrur
bakışlarındaki ağıdı göstermez zalime
başsız kalan Türklükğe baş olmaya geldi
yedi düvel gülerken halkımın haline
