Ozan Arif'in ardından… (Fotoğraf: 4 Nisan 2017)
Onüç Şubat günüydü, kara haber tez geldi,
Gözden yaşlar döküldü, her bir işe vaz geldi,
Yadigârdır sözlerin, yetim kalan saz geldi…
Ardın sıra bıraktın gözü yaşlı gözleri,
Asrın Dedem Korkut'u hüzne boğdun bizleri.
O masum…
O hesapsız…
O yürek dolu çocuksu gülümsemelerimiz,
Yılların sarartıp veremli bir hasta simasına benzettiği
Kenarda köşede kalmış siyah-beyaz fotoğraflarda kaldı…
Ve henüz yazılmamış şiirlerimin
Hiçbir gözyaşının söndüremeyeceği,
Yürek yangınlarıyla kavrulmuş mısralarında…
gitti kömür karası gözler,
uçsuz bucaksız ışığın ardına
ceplerine doldurdu bir çoğu
sessiz sessiz döktükleri gözyaşını
bir damla bile bırakmak istemediler
geride kalanlara
© Okan Kilit @ tahtaPod.com | Tüm hakları saklıdır.
ben şair değilim
bunca suskunluğun arasında
tutuklanması müstahak bir düşünceyi
özgür kılamamışsam eğer
suslarımı kefene sararak
© Okan Kilit @ tahtaPod.com | Tüm hakları saklıdır.
Dinle Türk Milleti büyüksen eğer
Aklından çıkartma bu rezaleti
Şehide verilmeli en büyük değer
Aklından çıkartma bu rezaleti
hiç ağıt düştü mü senin saçlarına
anamın aklarına özenen
su döktün mü dönmeyeceğini bildiğin yolcunun ardından
veya kan damlattı mı şiirlerin
suali dilsiz, cevabı kör süngülerin ucunda
Zenginlerin çocukları başka oynar bu sokaklarda! Katrilyonlarca servete aşina siyasilerin villaları cilalıdır buralarda! Başını eğsen, görmeyeceğim desen de yemin etsen de gözüne sokulur, yeminini bozar kardeşim. Milletin a.'sına koyacağını söyleyen müteahhidin çuvallara sığmayan paraları yoksulun dilini epey yorar. Çalınan çimento, kum, demirin dili olsa da konuşsa! Çürük kolonlar karto...
Beni tarif noksandır tanıma yetmez lügat
İsmimin esrarında mana içre mana var.
Lisan çaresiz bana acizdir edebiyat
Âlemlere açılır benimle tüm kapılar
Beni tarif noksandır tanıma yetmez lügat.
Nostalji duygusu üzerine düşündüğüm konulardan bir tanesidir. İnsanlar neden geçmişlerindeki anılara sempati beslerler? Neden eskilerden gelen müzikler içimizde garip duygular yaratır? Çocukluğumuza, gençliğimize ilişkin bir nesne bizi eskilere götürür, ama bu yolculuk mutlu / huzurlu bir yolculuktur. Bu mutluluğun / huzurun kaynağı nedir? Bu zamana kadar nostalji duygusunu Schopenhauer'...
