Karşılık bulamazsa işe yaramaz diye,
Teraziye vurarak aşkı iğfal ettiler.
Gönlü tezgâha koyup; nefis denen vadiye,
Et pazarı kurarak aşkı iğfal ettiler.

​Düştüm rahim denen etten bardağa,
Doğunca sarıldım beyaz kundağa.
Anamın ak sütü değdi dudağa,
Başımda yalancı taçtı yaşamak.

Bütün kelimeleri yüreğimde haşlayıp
Tarifi yitirdiğim şiirlerim var benim.
Uykumun ortasında söylemeye başlayıp
Sabaha bitirdiğim şiirlerim var benim.

Terazimiz kırıldı, bozuldu mizanımız,
Ölçüyü kaybetmişiz; azı, çoktan anlarız.
İyice mankurtlaştık, tükendi izanımız,
Neyin var olduğunu; dönüp yoktan anlarız. 

Ana rahminden çıkıp mezara dek yürüdüm,
Yaşadım mı öldüm mü, muallakta zan kaldı.
Daha tomurcuk iken açamadan çürüdüm,
Yaz-baharı tükettim, mevsim-i hazan kaldı.

​Zemheride nice güller soldurdum,
Yeşil kalmak sana hastı Gülizar.
Teraziye tüm âlemi doldurdum,
Aşk kefesi ağır bastı Gülizar.

​Gözlerim göz göz oldu, sözlerimin tadı yok,
Zihnim; kafatasımın içinde çırpılıyor.
Bedene esir olmuş, canımın muradı yok,
Saniye tarafından hayatım kırpılıyor.

Tenimde gurbetin kurduğu tuzak,
Beynimin içinde girift işler var.
Gece vakti benden dursa da uzak,
Uyanıp gördüğüm nice düşler var.