"Şiir mi yazıyorsun?" diye sorma işimi,
Ben derdimi söylerim, siz şiir sanırsınız.
Kaf dağının ardına kaçan Anka kuşumu,
Yalın ayak ararım, zor mu inanırsınız?

İçinde bin bir rengi karıştırıp sakladın
Alı pembe, maviyi mor oldurdun koca dünya.
Âb-ı hayat menbâdan içmeyi yasakladın,
Büyüttün, yaşlandırdın, öldürdün koca dünya.

Gönül, derdin anlatmaya söz mü ararsın,
Şu cihanda söylenmeyen kelam mı kaldı,
Aslı unutmuş Kerem'i "aşk" ı sorarsın,
Leyla'dan Mecnun'a bir tek selam mı kaldı.

Sensiz geçen günü yaşadım saymam,
Sadece her günü dünde bıraktım,
Kuşların sesini çoktandır duymam,
Yaşamayı en son sende bıraktım. 

Ben sitem eylerken günbegün sana
Sen gönül sabrınla yaklaştın bana
Kabını taşıran dolun bir yana
Boş'una karıştım, kusura bakma.

Nazan bu dağlara kar düşmeyince
Çığ gibi çoğalan sel bize tuzak.
Ormanlar toprakla örtüşmeyince
Yaprağı kuruyan dal bize tuzak.

İstersen ellerde tütsün ocağın
Kanatmaz yaramı artık bıçağın
Çanağın, çömleğin, kabın kacağın
Tasına dolarak gidebilirsin.

Yokuşun değil de düzünle beni
Yormaya çalıştın, başaramadın.
Dillere düşürüp sözünle beni
Vurmaya çalıştın, başaramadın.