Çanakkale başka destanlara benzemez; Çanakkale, dönmeyi düşünmeyenlerin destanıdır. Meçhul Askerlerin, mezun veremeyen liselerin, üniversitelerin destanıdır Çanakkale. 57. Alayın, Seyit Onbaşı'nın destanıdır. VE ÇANAKKALE MUSTAFA KEMAL'in destanıdır. Sakarya'yı, Dumlupınar'ı Çanakkale'de yazmaya başlamıştır Mustafa Kemal… Anneler, babalar, öğretmenler Çanakkale'ye götürün çocuklarınızı. ...
Özel günleri severim aslında... Aile içindeki özel günleri özellikle. Dünyaya dayatılanlardan ise sadece anneler günü özeldir benim için. Belki gözümüzü dünyaya açtığımızda mevcuttu da ondan... Birçok şey gibi o da dayatılmış, farkında olmamış, kanıksamışız. Babalar günü ise sanki babalara ayıp olmasın diye sonradan dayatıldı gibi geliyor bana. Hepsi neyse ne de, şu "Dünya Emekçi Kadınla...
"Bir bulut olsam, yüklenip yağsamDökülsem damla damla toprağıma.Bir deli nehir, bir asi rüzgar olupKavuşsam kendi toprağıma.Bir çiğ tanesi, bülbülün çilesi;ANNEMİN SESİYLE GÜNE UYANSAM!..Radyoda yanık içli bir keman,Ağlasa nihavent acemaşiran..." Sezen Aksu ... Çoğu kimse için 23 Şubat 365 günden herhangi bir gündür. Biz Ardahanlılar için ise yılın en özel günlerinden biridi...
Ben de bir şeyler söylemek istedim Ozan Arif'in ardından.
Robin Sharma'nın konusu kişisel gelişim olan "Sen Ölünce Kim Ağlar" adlı bir kitabı vardır.
Bir yerinde şöyle der:
"Siz öldüğünüzde ardınızdan kim ağlayacak? Bu gezegenden gitme ayrıcalığına ulaştığınız zaman kaç yaşamı etkileyeceksiniz?"
Görüyorum ki pek çok yaşamı çok fazla etkilemiş Ozan Arif.
Trevanian: "Trevanian tiryakisi aslında alışılmadık harika bir tiptir. Doğal seçkincidir. Sinik olmaktan çok, gerçekçiliğin saldırısına uğramış, bir idealisttir. Farklı bir trampetin temposuna uyarak yürüyen biri olmaktan çok, tek kişilik bir geçit töreninde kendi davulunu çalarak yürüyen kişidir." Diyerek, hem kendini, hem de okurlarını yüceltiyor. Elinde bir Trevanian eseri varken bu s...
Eserlerinin sadece adlarını alt alta yazsak başka eserler meydana gelir. O müzik sanatının duayeni, o bir filozof, o bir dünya gezginiydi... Bir pedagog, bir çocuk psikoloğu kadar çocukların ruhuna dokunabilendi, o hepimizin Barış Abisiydi. Abimin de asker arkadaşı... Polatlı Topçu Füze Birliğinden... İlk ve tek kısa saçlı fotoğrafını o zaman görmüştüm. Her eseriyle hayatın bir ba...
Eskiden…Çocuklarım daha küçücükken... Sabah gözümü açar açmaz sanki başka işim yokmuş gibi, ilk işim teybe bir kaset koymak olurdu. "Beş Kardeş" dizisindeki gibi her gün aynı şarkıyla değil ama bazen Livaneli, bazen Edip Akbayram, Barış Manço…. Bazen Tom Jones, Pink Floyd'la güne başlardı bizim ev. Belki de o yüzdendir ki kızım daha küçücük bir çocukken, herkes "daha dün annemizi" ...
"Siyasi görüşlerimiz değişik olabilir. Ancak, yurtseverlik üzerinde tekel kurulamayacağına göre, birbirimizi anlamak zorundayız." Sakıncalı PiyadeUğur Mumcu Böyle diyordu Sakıncalı Piyade… Ama yetmedi. Biz birbirimizi hiç anlamadık. Alevi sünni dedik, sağ sol dedik; faşizm, komünizm dedik anlamadık. Anlamamak için ne lazımsa yaptırdılar, içeriden ve dışarıdan. Çeyrek asır, dile kolay… O ...
Ortaokuldayken Tülin diye bir arkadaşım vardı. Bir gün, muhtemelen ilkokul 1 veya 2. Sınıf çocukları için yazılmış, resimli bir Almanca kitap getirmişti okula. Bol bol ayıcık resimleri olan bu kitaba baktık baktık… Bizim dilimiz İngilizceydi, hiçbir şey anlamadık. (İngilizce olsaydı, anlayacaktık sanki...) Resimlere bakarak hikayenin ne olduğunu tahmin etmeye çalıştık. Kitap bende kaldı....
