Mart hep aynıydı aslında. Ne zaman ne yapacağı belli olmayan insanlar gibi… Günaydın dese mi, demese mi; bugün sol tarafından mı kalkmış sağ tarafından mı? Hangi gününde acaba? O tip insanlardan hep uzak dururum, martı da oldu bitti hiç sevmem. O son dönemeç bir türlü gelmez. Sanki mart 31 değil de 131 gün gibi gelir bana. Ama mart hep böyleydi, hiç değişmedi ki! Kazma küreği yaktıran ma...
Z Kuşağı hariç, şu an yaşayan herkes iki yüz yılda yaşama şansını elde eden kuşaklardan oluşur. Şans diyorum, çünkü bizler; aklımız erdiğinden bu yana iki yüz yılın iyi-kötü bütün olaylarına ve olgularına tanıktık ettik. Öyle ya da böyle etkilendik. Bir kısmımızın anne babaları, ikinci dünya savaşı yıllarının gençleri ve çocukları oldular. Yokluklar, yoksunluklar gördüler, şahsen yaşadıl...
"Bir kereden bir şey olmaz" dedikleri gün anlamalıydık bitmeyeceğini… Ardı arkası kesilmedi. "Küçüğün rızası var." Dediler. "İslam'da bunun yeri var." dediler. Hatta o iğrençliğin adını da bir meyveden türettiler, nasıl bir benzetmeyse! O gün bugündür, bademden nefret ettim, sanki sorumlusu allahın bademiymiş gibi… Peki, çocuk istismarı sadece cinsel taciz midir? Çocukları kışın soğuğund...
Ne kadar kaçmaya çalışsak da yüzleşmediğimiz sürece acı mı, utanç verici mi, iğrenç mi desem? Hepsi birden demek daha doğru olur. O korkunç gerçek, hiçbir yerde değilse bile rüyalarda kabus olup üstümüze çöküyor. Küçücük bir çocuk dile getirilemeyecek bir vahşetin sonunda katledilmiş, toplum infial halinde ayağa kalkmış, yayın yasağı getirilmiş ama aile bireyleri neler görmüş, neler yaşa...
Şu çirkin dünyada güzelliklere hasret yaşarken, bir kez daha dedim ki; "İyi ki müzik ve edebiyat var şu hayatta, sığınabileceğimiz sakin bir liman gibi." Bu gece konumuz müzik olsun. Bir şarkı ve o şarkının bana düşündürdükleri… Birkaç arkadaşımın tavsiyesi üzerine dün gece Netflix'te "Kulüp" dizisini izlemeye başladım. … 1950'lili yılların İstanbul'u, İstanbul'da Beyoğlu, Beyoğlu'nda bi...
Yıl, 1881… 1900'lü yıllara yaklaşılıyor, yani 20. yüz yıla… O yılların dünya coğrafyası kan ve göz yaşıyla yoğruluyor. Dünyadaki dengeler değişiyor; krallar şahlar, yerlerini özgür ve bağımsız yönetimlere bırakıyor. Bir çocuk dünyaya geliyor, mor salkımlı Selanikte'ki küçük pembe evde. Ne annesi ne de babası, bir gün bu çocuğun bir ulusun yoktan var olma sürecindeki lider olacağını bilmi...
"Söz vaktine çeker." derler. Az önce bitirdiğim bir kitaptan biraz bahsederek konuya gireceğim. Çünkü kitabı okurken, hep cumhuriyetin kazanımlarını düşündüm ve kitabı bitirdikten sonra bu konuda mutlaka yazmalıyım, diye düşündüm. Kitap, John Boyne'un, "Romanovların Son Evi"... Rusya' nın son çarı Nikolay Aleksandroviç Romanov ve ailesini anlatıyor. Üç yüz yıllık hanedanlıkları eki...
Bugün Dünya Kız Çocukları Günüymüş. Öyle çok eski bir geçmişi yokmuş meğer. BM 7 yıl önce "11 Ekim Kız Çocukları Günü" olsun demiş, olmuş işte. Eğer "Dünya Erkek Çocuklar Günü" de olsaydı, "Neden kız çocukları günü var da erkek çocukları günü yok?" sorusunu sormayacaktım tabi ki. Neden yok? Çünkü cevabı sorunun kendisi zaten. Kadınlar ve erkekler farklı beyin kimyasallarına sahip olduğu ...
Şükrü Erbaş "Canı Cehenneme" şiirini sanki bugünler için yazmış. "Canı cehenneme rahat uyuyanınKapısını örtenin perdesini çekeninYüreği yalnız kendiyle dolu olanınDuvarları ancak çarpınca göreninCanı cehenneme başkasının yangınıylaEvini ısıtıp yemeğini pişirenin." … Yıllar önceydi, bir veya ikinci sınıf öğrencilerim bir müzik dersinden sınıfımıza geldiler. Hepsinin suratından düşen bin p...
