"Arkamda dur yavrum" demiştin bir gün
Ben verdiğim sözün arkasındayım
Geçmişe bakarak ölsem de her gün
Senden kalan izin arkasındayım
Ozandı O susmayan
Dili vardı Abimin
Mızrabından haykıran
Eli vardı Abimin
(Haddim olmayarak )
Onun adı Arif soyadı Şirin
Tanımam diyenler bilsin istedim
Onun sazı yürek her sözü derin
Tanımam diyenler bilsin istedim
Ne çileler çekti ne acı gördü
Nakış nakış çizdi şiirle ördü
Kıvırmadan yaşayan kahraman erdi
Onun kadar dava sundunuz mu hiç
On üç şubat günü toprağa düştüm
Gam yükleme felek bir daha ölmem
Elimle kendime bir kabir eştim
Gam yükleme felek bir daha ölmem
Sesimi duysanda anlatsam keşke
En temiz halimle seni sevdim ben
"Evladım" deyişin başkaymış başka
Emmimle, balamla seni sevdim ben
Çileye talip olmak! Çocukluk çağlarımdan bu yana teşkilatlarda en çok duyduğum söz budur sanırım. Lakin son dönemde anladım ki kimisi bu sözü yanlış anlamış. "Çileye talip olmak" demek "Çile saçana talip olmak" demek değildir. Öyle olsaydı hepimiz Kenan Evren'e aşık olurduk. Ben adım gibi biliyorum ki bugün 12 Eylül'den daha büyük bir buhran yaşıyoruz. İşin ilginç tarafı ise bu çalkantı...
Uzun uzun yıllar.. Nasıl sürüklendi..? Nasıl geçip gitti? ..Anlayamadık. İnsan bir film gibi kayıverdi sona doğru. Dağda kardelenler baş verdi, miadını doldurdu. Karadeniz'de, Akdeniz'de tam kıyıdan başlayan mevsimsel şerit ki yüce tepelerin ucuna taşındı; orman gülleri yeşerdi, soldu. Ama bir şey vardı onursal düzeyiyle kimliğe, sınırsız hürriyete dokunan, çıktığı eşsiz minvalde soyut d...
Eğer ki yaşatmak istiyorsanız,
Gür çıksın kardeşim sesin Arifçe...
Biz bu yurduz, Bolu, Edirne, Van'ız,
Yürekten yüreğe esin Arifçe...
